Kosmoskroon

KOSMOSKROON Albert Immelman Waar oorlog eens spore deur die aarde getrek het, groei vandag pienk en pers kosmosse oor die vlaktes van die Hoëveld. Hierdie lied is 'n reis deur herinnering, verlies, geloof, heimwee en hoop, 'n verhaal van mense wat gebreek was, maar nooit verdwyn het nie. Volgens oorlewering het die eerste kosmossade tydens die Anglo-Boereoorlog saam met ingevoerde perdevoer in Suid-Afrika aangekom. Wat uit pyn en verwoesting gekom het, het uiteindelik een van die mooiste gesigte van die Hoëveld geword. Vandag staan die kosmos as 'n simbool van oorlewing, genade en die wonderlike vermoë van lewe om weer te blom waar alles verlore gelyk het. Kosmoskroon is geskryf vir almal wat soms verlang na die plekke, mense en oomblikke wat hulle gevorm het. Vir elkeen wat al gewonder het of daar nog iets moois uit swaarkry kan groei. 🌸 As die wind deur die duisende blomkoppe waai, onthou die Hoëveld weer sy kinders. Luister, deel en teken in vir meer musiek van Albert Immelman. Liriek: Daar’s ‘n reuk wat deur die jare loop, deur grondpaaie en sonverbrande hoop, en elke keer as die kosmos buig in die wind, onthou die Hoëveld weer sy kind. Hulle sê die sade het gekom met oorlog se perde, tussen rook en staal en die as van die aarde, toe huise brand in die donker se gloed, en kinders alleen was met honger en bloed. Kitchener kampe het moeders laat kniel, die koue het name uit Bybels gesteel, maar iewers tussen daai pyn en verdriet, het pienk kosmos begin blom uit die niet. En nou dans hulle weer, oor die ou Transvaal, langs spore en grondpaaie, oor elke vlaktesaal. Kosmoskroon oor die Hoëveld land, pienk en pers soos vuur in God se hand, as die wind deur jou duisend blomkoppe waai, voel dit of die hemel oor die aarde draai. Kosmoskroon, net voor die winter kom, staan jy as kleur teen die dood van die son, en elke kind wat jou reuk weer kry, weet diep in sy hart, hier hoort ek, hier moet ek bly. Hey hey, kosmos waai, Hey hey, bring my huis toe vanaand. Ek onthou kaalvoete deur die veld se pienk see, hoe ons laggend verdwyn waar die stofwind vee, die reuk van die aarde ná laatmiddag son, dis waar my siel altyd vir asem kom Die wind het die kosmos laat buig soos koring, duisende blomkoppe fluisterend in wording, amper of die veld self wou sê, welkom terug, koning se kind, jy’s nooit vergeet. En die son sak goud, oor mielies en grond, en die hele ou Hoëveld, begin weer droom. Kosmoskroon oor die Hoëveld land, pienk en pers soos vuur in God se hand, as die wind deur jou duisend blomkoppe waai, voel dit of die hemel oor die aarde draai. Kosmoskroon, net voor die winter kom, staan jy as kleur teen die dood van son, en elke kind wat jou reuk weer kry, weet diep in sy hart, hier hoort ek, hier moet ek bly. En al het die jare ons ver verplant, van Dubai ligte tot die verste vreemde strand bly daar ‘n veldpad wat deur my hart loop, plavei met genade en kosmos hoop. Waar die blomme nog fluister, jy sal altyd terugkom… jy sal altyd behoort. Kosmoskroon oor die Hoëveld land, laaste somervuur voor die winter brand, en die wind sing sag deur elke blom se blaar, die Here het nog nooit Sy kinders laat vaar. Kosmoskroon… o Kosmoskroon… jy’s die Hoëveld se laaste halleluja voor die koue kom. En as ek daai wilde reuk weer kry… weet ek… ek is huis toe… terug… vir my. #Kosmoskroon #AlbertImmelman #AfrikaanseMusiek #Afrikaans #Boeremusiek #Hoëveld #Kosmos #SouthAfrica #Afrikaner #AfrikaanseLiedjies #Nostalgie #Boereoorlog #FolkPop #AfrikaanseKultuur #HuisToe #HbergRecords #NewMusic #AfrikaansMusic #Kosmosblomme #Highveld